بهار می آید.

جوانه خواهی زد

شکوفه خواهی داد

تو سبز خواهی شد

تو رایگان به همه بوی سیب می بخشی.

پناه خواهی شد

برای آن دو کبوتر

که لانه می سازند

تو لمس خواهی کرد

تن شکسته ی مردی که خسته از گرما

به زیر سایه ی تو خزیده و سیبی

برای دختر دردانه اش پری چیده

و گونه های پری از تو سرخ خواهد شد.

دستم به دست شاخه ی خوش بختی انار

چشمم به چشم شادی پرواز یا کریم

گوشم به صوت دلاویز باغچه.

پرواز می کنم

با بال آن کبوتر زیبا و پر سفید.

همراه می شوم

با آن نسیم رهگذر از کوچه های شهر.

با او به اوج بلندای کوهسار

تا خیسی طبیعت سرد و لطیف ابر

تا بیکران

به سمت خدا راه می روم.

احساس می کنم یک حس تازه ولی آشنا به من.

احساس می کنم

شوق ظریف دخترک چند ساله را

که داد می زند:

مادر .چه سیب کوچک و کالی

در جوی آب خانه مان 

یافت می شود. 

که کی نیست در این خانه.برو

تو به آزادی کوه

تو به آغاز حضور

تو به باران وگل و دانه تعلق داری

کوه وصحرا ونسیم

همه گویی که تو را می خوانند

زیر برگ تر و باران خورده

پیش آن غنچه ی نو

روی آن ابرسفید

جای دستان و نفس های تو خالی مانده

پس بیاویز دلت را به طناب باران

و بزن چنگ به خورشید و برو

یاد من باشد کاری نکنم

که به قانون زمین بر بخورد

یاد من باشد تنها هستم

ماه بالای سر تنهاییست