شب امتحان زنده داري كني

تو تا صبح چون شمع زاري كني

و آنگاه در امتحان درشت

دهن دره و سر گرفته به مشت

حروف سؤالات يكجا همه

نگويند چيزي به جز همهمه

و اعداد رقصان بربط زنان

نگيرند آرام و در يك زمان

و تو زانوي غم گرفته به بر

كه شايد رسد ياري از پشت سر

تلاشي كني بي خود و بي جهت

ور انداز اوضاع از هر جهت

به چشمت چو شب تيره گشته جهان

سگ و گربه رقصان و آوازه خوان

همي با خدايت كني تو نياز

كه اي عالم و هستي بي نياز

تو امداد غيبي به گوشم رسان

دهم قول مردانه در اين زمان

كه در ترم بعد و دروسي دگر

كنم درس خود را به خوبي ز بر

در اين لحظه بي شك تو خواهي شنيد

زمان سؤالات، پايان رسيد

توسرم هزار جور فكر ونگراني و ترس و دلهرست . جلوم يه جاده ايه ،تو تاريكي و ابهام كامل .آخر اين جاده كجاست؟ حتي كناره هاش رو هم نميشه ديد.تنها چيزي كه ميبينم يه خط سفيده كه انتهاش تو تاريكي گم شده. بايد اين خط رو بگيرم و برم .

كمكم كن .  ميدونم باهامي ،مي دونم كنارمي،مي دونم تنهام نميذاري ،پس دستم رو بگير .

همين اول راه پاهام خشك شدن و قدرت جلو رفتن ندارن.

به ياد اون نوشته اي افتادم كه جريان رد پاي خدا و بنده بود.

اين پاهاي من نيست كه قدم بر مي داره،اين تويي كه داري منو با خودت مي بري. اگر قدم ها مال من بود ،هنوز تو بيابون مونده بودم.

وقتي جاده پيدا شد كه پاهاي تو منو حركت داد ،وقتي خط سفيد رو ديدم كه اراده ي تو چشمام رو روشن كرد.

يعني الان منو رو كولت سوار كردي؟

خدايا، اگه منو از رو كولت گذاشتي زمين، دستمو رها نكن ، بذار گرماي حضورت رو احساس كنم.